Bert Ernste – Utrecht | São Paulo • weblog

Brazilië, West-Papua, media en meer

Archive for the ‘nederlands brazilie’ tag

Braziliaanse indianen in de Republiek

4 comments

Afbeelding van gravure

Brazilië, jaren 1640. Gravure van een ontmoeting tussen indianen en WIC-officieren nabij Fort Ceulen in de capitania Rio Grande do Norte in de jaren veertig van de zeventiende eeuw. Gemaakt door Jan van Brosterhuyzen naar een origineel van Frans Post.

Op 20 maart 1628, zes maanden voordat Piet Hein de Spaanse zilvervloot veroverde in Cuba, vond een bijeenkomst plaats in Amsterdam tussen zes Braziliaanse [Potiguara] indianen en Kiliaen van Rensselaer, een van de bewindhebbers van de Amsterdamse Kamer van de West-Indische Compagnie (WIC). Het buitmaken van de zilvervloot is een van de meest legendarische momenten uit de overzeese Nederlandse geschiedenis geworden, maar bijna niemand weet van de ontmoeting tussen de indianen en Van Rensselaer. Deze Zuid-Amerikanen hielpen Nederland een wereldmacht te worden.

Omslag boekDat lees ik in het hoofdstuk Braziliaanse indianen in de Republiek door Mark Meuwese in het boek Wereldgeschiedenis van Nederland (recensie) (interview met samensteller).

Na hun aankomst in Nederland in de herfst van 1625 werd de delegatie door de WIC opgeleid tot tolken en inlichtingenofficieren. (…) Om een nieuwe invasie deze keer wel te laten slagen was er de Heren Negentien alles aan gelegen om betrouwbare inlichtingen te verkrijgen over de bewoners en het gebied. Hiervoor waren de Potiguara onmisbaar. Na een opleiding van bijna drie jaar waren de meeste Potiguara in staat om in het Nederlands gedetailleerde informatie te geven over de geografie en de etnografische situatie van het Braziliaanse noordoosten. (…)

De WIC (West Indische Compagnie) wilde de Portugese vestigingen in Brazilië veroveren, gebruik makend van het feit dat die nu onder de Spaanse kroon vielen, waartegen de Nederlandse provincies toen vochten (Tachtigjarige Oorlog).

Het liep uiteindelijk tragisch af met de Potiguaradelegatie. Na de tweede invasie van het Braziliaanse noordoosten in 1630 werden de Potiguaratolken snel naar het bruggenhoofd in de capitania Pernambuco verscheept. Vijftien jaar lang fungeerden zij als verbindingspersonen tussen de WIC en haar indiaanse bondgenoten. Pieter Poty en Antônio Paraupaba werden door het WIC-bestuur aangesteld als leiders van de indianen uit de missiedorpen. Na de Portugese opstand in Pernambuco tegen het WIC-bestuur in 1645 verslechterde de situatie snel. In 1649 werd Poty gevangengenomen door de Portugezen. Een jaar later stierf hij onder mysterieuze omstandigheden gedurende zijn transport naar Portugal. Na de Nederlandse overgave van Brazilië in januari 1654 vluchtten grote aantallen Potiguara en andere indiaanse bondgenoten van de WIC naar Ceará. Toen de Nederlanders daar echter ook vertrokken, scheepte Antônio Paraupaba en zijn familie zich in op een WIC-schip. Antônio’s vader Caspar besloot op het laatste moment in Ceará te blijven, maar Antônio en zijn familie bereikten de Republiek in de zomer van 1654. Tweemaal probeerde Antônio de Staten-Generaal middels petities te overtuigen om militaire en humanitaire hulp te zenden aan de overgebleven indiaanse bondgenoten in Ceará. Beide keren werden de petities genegeerd door de Staten-Generaal die ernstig verdeeld waren over de kwestie Brazilië. Antônio overleed in de Republiek in 1656 als een van de eerste politieke vluchtelingen in Nederland. Na Antônio’s dood vertrokken zijn vrouw, kinderen en enkele andere Potiguaravluchtelingen naar het Caribisch gebied alwaar ze uit ons zicht zijn verdwenen.

Meer over Nederlands Brazilië: Het einde van het Nederlandse tijdperk in Brazilië (Historiek)

Maurits van Nassau Station

2 comments

Foto van ingang metrostation

Recife (PE) Brazilië 2015

Gisteren zagen we op dit weblog dat prins Johan Maurits van Nassau-Siegen in de zeventiende eeuw gouverneur was van Nederlands Brazilië. De Nederlandse periode en vooral prins Johan Maurits hebben sporen nagelaten, onder meer in de naam van dit metrostation in de Braziliaanse stad Recife.

Written by Bert Ernste

april 24th, 2016 at 5:27 am

Johan Maurits van Nassau, de Braziliaan

2 comments

Foto van standbeeld in park

Recife (PE) Brazilië 2015

Op de Praça da República (Plein van de Republiek) in de Braziliaanse stad Recife staat niet alleen de baobab die gisteren op dit weblog stond, maar ook een standbeeld van prins Johan Maurits van Nassau-Siegen, de gouverneur van Nederlands Brazilië. Op de achtergrond het Paleis van Justitie, op de plek waar in de zeventiende eeuw Vrijburg stond, het paleis van Johan Maurits.

Written by Bert Ernste

april 23rd, 2016 at 5:32 am

Brasiliana: prins Johan Maurits

one comment

Foto van monumentaal boek

São Paulo (SP) Brazilië 2015

Prins Johan Maurits van Nassau Siegen (rechterpagina) was van 1637 tot 1644 gouverneur van Nederlands Brazilië.

De arts Fransciscus Plante (linkerpagina) schreef een uitvoerig lofdicht op de prins. Een soort lobby om hem te steunen.

Dit monumentale boek is te zien op de (permanente) tentoonstelling van Brasiliana in het Centro Cultural Itaú aan de Avenida Paulista in São Paulo.

Meer beelden van de tentoonstelling op de website van de expositie.

Meer blogposts over deze tentoonstelling: Brasiliana | Brasiliana: kaart | Brasiliana: indianen voor de koning | Brasiliana: indianen | Brasiliana: Frans Post portretteert Nederlands Brazilië.

Written by Bert Ernste

november 24th, 2015 at 6:40 am

Brasiliana: Frans Post portretteert Nederlands Brazilië

3 comments

Foto van vitrine met prenten

São Paulo (SP) Brazilië 2015

Schilderij van Frans Post door Frans HalsTijdens de Tachtigjarige oorlog en gefinancierd door de verovering van de zilvervloot door Piet Hein probeerde de West-Indische Compagnie Brazilië te veroveren op de Portugezen. Dat leek even te lukken (1630 – 1654). Voor een groot deel van die periode was prins Johan Maurits van Nassau Siegen gouverneur van Nederlands Brazilië.

In zijn gevolg nam hij wetenschappers en kunstenaars mee om het gebied in kaart te brengen en af te beelden. Onder die kunstenaars was Frans Post, wiens werk een ruime plek kreeg op de (permanente) tentoonstelling van Brasiliana in het Centro Cultural Itaú aan de Avenida Paulista in São Paulo.

Het portret van Frans Post is geschilderd door Frans Hals.

Meer blogposts over deze tentoonstelling: Brasiliana | Brasiliana: kaart | Brasiliana: indianen voor de koning | Brasiliana: indianen | Brasiliana: prins Johan Maurits.

Written by Bert Ernste

november 23rd, 2015 at 6:24 am

Recife: strand

leave a comment

Foto strand met palmbomen bij Recife

Boa viagem, Recife (PE) Brazilië 1987

Bij de kolonisatie van Brazilië vestigden de kolonisten zich meestal aan de kust. Logisch natuurlijk, want de zee vormde de verbinding met het moederland en het binnenland was vaak moeilijk begaanbaar. Dat geldt voor de meeste koloniën. Ook Recife, de hoofdstad van de Braziliaanse deelstaat Pernambuco, ligt aan de (6000 kilometer lange) kust van Brazilië. Bijzonder is dat er soms palmbomen op het strand groeien, zoals hier in de wijk Boa Viagem. De Portugese koloniale erfenis is in Recife zeer zichtbaar.

Meer Brazilië | Meer foto’s

Written by Bert Ernste

mei 20th, 2013 at 8:17 am

Koloniale erfenis: Recife

leave a comment

Foto kerk in Portugese stijl

Recife (PE) Brazilië 1987

Nog een foto uit de oude doos: van mijn eerste reis naar Brazilië. De Portugese koloniale stijl is duidelijk herkenbaar in deze kerk in Recife, de hoofdstad van de Braziliaanse deelstaat Pernambuco. Hier zwaaide Nederland korte tijd de scepter, maar uiteindelijk bleef Brazilië een Portugese kolonie tot 1822, toen Brazilië de onafhankelijkheid uitriep, die door Portugal in 1825 werd erkend.

Meer Brazilië | Meer foto’s

Olinda – koloniaal stadje

leave a comment

Foto van een restaurant onder palmboom

Olinda (PE) Brazilië 1987

Olinda is een fraai bewaard gebleven koloniaal stadje. De Nederlanders waren er een tijdje heer en meester, toen zij probeerden om Brazilië te veroveren op Portugal. Bij die strijd vernietigden de Hollanders het stadje en herbouwden het hogerop. Daardoor was het beter te verdedigen en ook voor de riolering was zo’n hogere ligging een voordeel.

De Nederlanders zwaaiden van 1624 tot 1654 de scepter over een groot deel van Brazilië. Gouverneur prins Johan Maurits van Nassau-Siegen (van het Mauritshuis in Den Haag) voerde er een voor die tijd verlicht bewind. Sommige Brazilianen zeggen dat Brazilië beter af zou zijn geweest onder Nederlands koloniaal bewind, in plaats van onder de Portugezen. Op die mening is wel wat af te dingen, maar zeker is dat prins Johan Maurits zijn tijd vooruit was voor wat betreft religieuze tolerantie ten overstaan van de katholieke Portugezen en de joodse gemeenschap. De eerste synagoge van Zuid-Amerika is onder het bewind van Johan Maurits gebouwd in Recife, de hoofdstad van de deelstaat Pernambuco. Ook de indianen werden goed behandeld, maar de slavernij ging onverminderd door om werkkrachten te hebben op de suikerplantages.

In het gevolg van Johan Maurits reisden ook kunstenaars en wetenschappers mee die Brazilië in beeld moesten brengen. Willem Piso en Georg Markgraf brachten de plantenwereld in kaart, en schilders als Frans PostZacharias Wagener en Albert Eckhout schilderden het exotische landschap, de lokale bewoners en de illustraties bij de plantenbeschrijvingen in de Historia Naturalis Brasiliae.

De roman Donja Saskia en haar prins van P.J. Risseeuw verhaalt over de geschiedenis van Nederlands Brazilië. Achter het riet van Vinco David geeft meer een sfeerbeeld van de verhouding tussen (huis)slaven en hun meesters op een plantage in diezelfde tijd.

Meer Brazilië | Meer foto’s

Written by Bert Ernste

mei 14th, 2013 at 8:44 am

‘Achter het riet’, een verhaal uit Nederlands Brazilië

leave a comment

Omslag boekAchter het riet van Vinco David is een roman van Nederlandse bodem, die speelt in Nederlands Brazilië. Toen Portugal en Spanje een dubbelmonarchie vormden van 1580 tot 1640, waren de lage landen verwikkeld in de tachtigjarige oorlog met Spanje. Het feit dat Portugal nu bij Spanje hoorde, gaf de Nederlandse bewindvoerders en meer concreet de West-Indische Compagnie een excuus om ook de Portugese koloniën aan te vallen en te veroveren. Gedurende enkele tientallen jaren was de kans dat Brazilië een Nederlandse kolonie zou worden niet geheel denkbeeldig. Nederland zwaaide de scepter in belangrijke delen van Brazilië van 1630 tot 1654. Na de vrede van Münster in 1640 rekten de Nederlanden de uitvoering van het vredesverdrag nog wel, maar moesten de veroverde Portugese koloniën uiteindelijk worden teruggegeven.

Achter het riet is bij mijn weten het eerste boek dat grotendeels in Nederlands Brazilië speelt. Het jeugdboek Slavenhaler van Rob Ruggenberg speelt er voor een deel.

De geschiedenis van Nederlands Brazilië is intrigerend, mede omdat prins Johan Maurits van Nassau er een aantal jaren gouverneur was en een voor die tijd verlicht bewind voerde. Hij nam een groot aantal wetenschappers en kunstenaars, onder andere de schilders Frans Post en Albert Eckhoudt, mee om Brazilië te documenteren. Hij stond een grote mate van godsdienstvrijheid toe en gaf verschillende bevolkingsgroepen politieke invloed. Hij krijgt krediet voor een soort protoparlement. Ondertussen had hij geen problemen met de slavernij.

In een Braziliaanse winkel, waar ik vaak kom, zei de eigenaar op een dag tegen mij dat de huidige problemen van Brazilië de schuld waren van de Hollanders. Als die niet weg waren gegaan, dan zou Brazilië er veel beter aan toe zijn dan nu, zo meende hij. Er zit overigens wel enige mythevorming rond het bewind van Johan Maurits, maar in sommige zaken was hij zijn tijd zeker vooruit.

Terug naar Achter het riet. Dat vertelt het verhaal van een Nederlandse planter, Gabriël Crul, die na een militaire carrière bij de verovering van Brazilië als suikerplanter begint. Crul is een wrede slaveneigenaar, die zich weinig bekommert om de economische waarde van zijn slaven. Ietwat vreemd, waar de meeste slaveneigenaren hun wreedheid enigszins intoomden, omdat een slaaf, die niet kan werken, niets waard is. Crul is ook pervers, in de zin dat hij zijn (mannelijke) huisslaven seksueel misbruikt. Seksuele relaties met slaven kwamen natuurlijk volop voor.

Het verhaal speelt zich grotendeels af op de plantage van Crul en gaat vrijwel alleen over de onderlinge relaties op het bedrijf. Er zijn twee kampen in huize Crul. Zijn vrouw, zijn dochter en zijn tante benevens enkele huisslavinnen aan de ene kant en Crul en zijn huisslaven aan de andere kant. Crul heeft nauwelijks meer een relatie met zijn vrouw en lest zijn seksuele dorst dus met zijn huisslaven.

Een dominee, die wordt ingehuurd om zijn dochter les te geven, probeert seksuele relaties aan te knopen met zowel Cruls dochter als een van de huisslavinnen en probeert Cruls vrouw te manipuleren.

Daarmee wordt de achtergrond van Nederlands Brazilië en de strijd met de Portugezen gereduceerd tot een tamelijk statische decor voor de relationele problemen in huize Crul. Zo nu en dan komen de gebeurtenissen in de kolonie wel ter sprake, maar het boek gaat vrijwel uitsluitend over de spanningen binnen de familie Crul plus hun huisslaven.

Helaas komen de hoofdpersonen in Achter het riet daarbij niet echt uit de verf. Ze blijven wat eendimensionaal. De dromen, die het boek larderen, vond ik al helemaal niet geloofwaardig. Ook het einde van het boek is nogal onbevredigend. De situatie in huize Crul wordt onbeheersbaar en zijn dochter vlucht naar Mauritsstad. De Portugezen staan op het punt om de kolonie te heroveren en het verhaal eindigt ineens.

Jammer dat het boek nauwelijks een beeld geeft van de koloniale samenleving in Nederlands Brazilië. Er wordt wel verteld dat er joden zijn, die (uniek voor die tijd) een synagoge mogen bouwen, dat er vrije zwarten zijn en slaven, dat de indianen voor een deel aan de Hollandse kant vochten, maar dat heeft allemaal nauwelijks met het echte verhaal te maken, dat zich bijna helemaal binnenshuis in huize Crul afspeelt. Het decor van Nederlands Brazilië is tamelijk willekeurig.

Uiteraard is die keuze aan de schrijver, maar bij gebrek aan echt geloofwaardige personages is Achter het riet mede daardoor een wat mager verhaal geworden.

Vinco David, Achter het riet, of de waarachtige geschiedenis van Gabriël Crul, planter in Nederlands Brazilië, Van Gennep, Amsterdam
Rob Ruggenberg, Slavenhaler, Querido, Amsterdam (jeugdboek) (website Slavenhaler)

Non-fictie over Nederlands Brazilië:
Charles R. Boxer, De Nederlanders in Brazilië 1624 – 1654, Atlas, Amsterdam
José Antônio Gonsalves de Mello, Nederlanders in Brazilië (1624-1654). De invloed van de Hollandse bezetting op het leven en de cultuur in Noord-Brazilië
Evaldo Cabral de Mello, De Braziliaanse affaire. Portugal, de Republiek der Verenigde Nederlanden en Noord-Oost Brazilie, 1641-1669, Walburg Pers, Zutphen. Met name over het diplomatieke steekspel van de vrede van Münster rond de Braziliaanse rijkdommen.

Meer boeken Brazilië

Juni 2010

Written by Bert Ernste

februari 1st, 2011 at 9:07 pm